هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر اجرای توانبخشی قلبی در منزل بر کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سکته قلبی انجام گرفت.روش بررسی: در این مطالعه نیمه تجربی 38 بیمار مبتلا به سکته قلبی بدون عارضه براساس شرایط لازم ورود به مطالعه انتخاب شده و به صورت تصادفی به دو گروه مداخله (18 نفر) و کنترل (20 نفر) تقسیم شدند. اطلاعات با استفاده از پرسشنامه سنجش آگاهی بیمار، کیفیت زندگی مک نیو و چک لیست کنترل و پیگیری بیمار در منزل با روش مصاحبه و مشاهده جمع آوری گردید. گروه مداخله تحت آموزش نظری و عملی «برنامه توانبخشی قلبی در منزل» قرار گرفت و در انتها نیز کتابچه آموزشی ارایه شد. تداوم اجرای عملی برنامه توسط نفرات پژوهش، حین سه ملاقات در منزل به فاصله یک، دو و سه ماه پیگیری گردید و مشاوره و راهنمایی و پیگیری تلفنی نیز انجام شد. برای بیماران گروه کنترل، کتابچه آموزشی در انتهای پژوهش ارایه گردید.یافته ها: نتایج پژوهش نشان دهنده افزایش کیفیت زندگی بیماران گروه مداخله پس از انجام توانبخشی قلبی در منزل نسبت به قبل از مداخله در ابعاد جسمی، روحی– روانی و کل بوده است (P=0.000). در بعد اجتماعی افزایش معنی داری بعد از مداخله مشاهده نگردید (P=0.308). در گروه کنترل کاهش در میانگین ها در ابعاد مختلف کیفیت زندگی مشهود بود لیکن این کاهش تنها در بعد اجتماعی معنی دار بوده است (P=0.009). در مقایسه دو گروه، قبل از مداخله در هیچ یک از ابعاد کیفیت زندگی تفاوت معنی داری مشاهده نشد. مقایسه کیفیت زندگی دو گروه بعد از مداخله نیز فقط در بعد روحی– روانی دارای تفاوت معنی دار آماری بوده است (P=0.032).نتیجه گیری: می توان تفاوت میانگین قبل و بعد کیفیت زندگی در ابعاد جسمی، روحی– روانی و کل در گروه مداخله را به اثربخشی مداخله نسبت داد، لیکن فرضیه تحقیق مبنی بر تاثیر توانبخشی قلبی در منزل بر کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سکته قلبی با توجه به عدم تفاوت معنی دار مقایسه دو گروه بعد از مداخله در 3 متغیر حمایت نشد . این نتیجه را می توان به ماهیت پویا، ذهنی و چند بعدی مفهوم کیفیت زندگی و نیاز به نمونه بزرگتر مطالعه و زمان طولانی تر برای پیگیری بیماران، نسبت داد.

زمینه و هدف: بیماری قلبی عروقی از جمله بیماری هایی است که منجر به افزایش مرگ و میر، عدم اتکاء به خود، و افزایش افسردگی در افراد مبتلا می شود. یکی از روش های موثر برای کاهش افسردگی به خصوص در بیماری های عروق کرونر، توان بخشی است. در این پژوهش، تاثیر برنامه توان بخشی قلبی بر میزان کاهش افسردگی بیماران پس از آنژیوپلاستی عروق کرونر بررسی گردید.روش کار: پژوهش حاضر به صورت طرح کازآزمایی بالینی در سال 92 اجرا شده است. در این پژوهش صد بیمار که به صورت تدریجی و با استفاده از نمونه گیری غیراحتمالی و در دسترس برای آنژیوپلاستی مراجعه نموده بودند، انتخاب شدند. اطلاعات با استفاده از پرسشنامه بررسی اطلاعات دموگرافیک و پرسشنامه افسردگی بک دو، دو هفته و ده هفته بعد از آنژیوپلاستی در گروه کنترل و دو هفته بعد از آنژیوپلاستی و بعد از بازتوانی هشت هفته ای در گروه آزمون جمع آوری گردید. داده ها توسط نرم افزار SPSS-18 توسط شاخص های آمار مرکزی و نیز توزیع فروانی و همچنین توسط آزمون های T مستقل، T زوجی و نیز کای اسکوئر در سطح معنی داری p<0.05 تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: از مجموع صد بیمار مورد بررسی، میانگین سنی بیماران در گروه آزمون 57.46±8.06 سال و در گروه کنترل 60.64±10.62 سال، شصت درصد بیماران مرد و مابقی خانم بودند. تحلیل داده ها نشان داد در گروه آزمون، مابین نمره افسردگی در قبل و بعد از بازتوانی رابطه معناداری وجود داشت (p<0.001) ولی در گروه کنترل نمره های افسردگی هفته دوم و دهم بعد از عمل آنژیوپلاستی قابل توجه و معنادار نبود (p<0.054). اختلاف نمرات افسردگی کسب شده در گروه مورد و شاهد نشان از وجود اختلاف معنادار در دو گروه بود (p<0.001).نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که برنامه توان بخشی قلبی میتواند در کاهش افسردگی بیماران آنژیوپلاستی عروق کرونر اثرگذار باشد.

زمینه: ارایه مشاوره جنسی در برنامه توانبخشی قلبی می تواند رضایت و عملکرد جنسی بیماران بعد از عمل جراحی عروق کرونر قلب را بهبود بخشد. هدف: این پژوهش با هدف تعیین تاثیر توانبخشی قلبی بر میزان رضایت جنسی بیماران در جراحی عروق کرونری قلب انجام شد. مواد و روش ها: مطالعه مقطعی از نوع توصیفی تحلیلی حاضر در مراکز توانبخشی قلبی رشت و منتخب تهران در سال 98-1397 روی 108 نفر بیمار بعد از جراحی عروق کرونر قلب انجام شد. ابزار گردآوری داده ها، پرسش نامه دو بخشی (جمعیت شناختی و رضایت جنسی لارسون) بود که در دو نوبت (قبل از شروع برنامه های توانبخشی قلبی و بعد از گذشت حداقل شرکت در 10 جلسه برنامه توانبخشی قلبی) بین مشارکت کنندگان توزیع شد. داده ها با نرم افزار SPSS نسخه 18 و با به کارگیری آزمون هایآزمون های تی زوجی، ویلکاکسون و تحلیل کوواریانس در سطح معنی داری 05/P<0 تجزیه وتحلیل شدند. یافته ها: میانگین± انحراف معیار سنی افراد 6/37± 58/60 سال بود. نمره رضایت جنسی بیماران بعد از مداخله به طور معنی داری نسبت به قبل افزایش داشت و رضایت جنسی بیماران بعد از مداخله نسبت به قبل با اختلاف آماری معنی داری مشاهده شد (0/001>P). بین اختلاف نمره رضایت جنسی قبل و بعد مداخله با سن، جنس، تعداد سال های ازدواج، مدت ابتلا به بیماری قلبی، بیماری های همراه، وضعیت شغلی، سطح تحصیلات و وضعیت اقتصادی رابطه معنی داری مشاهده نشد (0/05

مقدمه: برنامه های توانبخشی در بیماری های عروق کرونر با هدف پیشگیری از وقوع مجدد آن در افراد مبتلا مورد استفاده قرار میگیرد. مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر برنامه آموزشی توانبخشی قلبی برعوامل خطر بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونر انجام شد. روش کار: در این مطالعه کارآزمایی بالینی 70 بیمار مبتلا به بیماری عروق کرونر بستری در بخشهای مراقبت ویژه قلبی بیمارستان علی ابن ابیطالب (ع) زاهدان به صورت در دسترس و بر اساس معیارهای ورود انتخاب و سپس به دو گروه مداخله و کنترل توسط قرعه کشی به صورت تصادفی تخصیص یافتند. مداخله شامل برنامه 12 هفته ای آموزشی و ورزشی بود. برنامه ورزشی شامل جلسات پیاده روی در منزل حداقل سه بار در هفته بود. ابزار مطالعه شامل فرم مشخصات جمعیت شناختی و ثبت میزان قند خون، فشارخون، لیپوپروتئین با غلظت بالا و لیپوپروتئین با غلظت پایین بود. آنالیز داده ها با آزمونهای تی مستقل، آزمون تی زوجی و کای دو در نرم افزار SPSS 21 انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که عوامل خطر اندازه گیری شده بعد از مداخله درگروه مداخله نسبت به گروه کنترل تفاوت آماری معناداری داشتند که این تفاوت در مورد میانگین لیپوپروتئین با غلظت بالا افزایش و در مورد قند خون ناشتا، لیپوپروتئین با غلظت پایین، فشارخون سیستولیک و دیاستولیک کاهش داشت. نتیجه گیری: برنامه آموزشی توانبخشی باعث کاهش فشارخون سیستولیک و دیاستولیک، قند خون ناشتا و لیپوپروتئین با غلظت کم درگروه مداخله شده بود. از طرفی باعث افزایش لیپوپروتئین با غلظت بالا شده بود. بنابراین تعدیل عوامل خطر در بیمارانی که برنامه آموزشی توانبخشی قلبی را دریافت کرده بودند مشهود است. گنجاندن این قبیل مداخلات که منجر به کاهش عوامل خطر قابل تعدیل و متعاقبا کاهش عوارض بیماری و هزینه های فردی و اجتماعی میگردد، توصیه میشود.

مقدمه: اغلب بیماران جراحی دریچه ای قلب، بعد از انجام جراحی همچنان از نارسایی قلبی و عدم توانایی در انجام امور روزمره رنج می برند. در این تحقیق میزان تاثیر برنامه های توانبخشی قلبی بر تغییرات ظرفیت توانایی عملکردی این دسته از بیماران بررسی خواهد شد.روش ها: 15 نفر از بیماران مبتلا به تنگی و یا نارسایی دریچه میترال و آئورت، که حداقل 6 هفته از جراحی ترمیم و یا تعویض دریچه ایشان گذشته بود، تحت معاینات و ارزیابی های اولیه قرار گرفته، با استفاده از روش اکو کاردیوگرافی، میزان کسر جهشی بطن چپ؛ و با استفاده از تست ورزش و پرسشنامه دوک (DUKE)، ظرفیت توانایی عملکردی ایشان اندازه گیری شد. بیمارانی که از نظر قلب و عروق دارای ثبات بودند، به مدت 4 تا 6 هفته در یک برنامه توانبخشی قلبی مبتنی بر ورزش شرکت داده شدند. در طی این مدت، بیماران 2 تا 4 بار در هفته، روزانه 30 تا 45 دقیقه بر روی تریدمیل با پروتکل رمپ (Ramp) و با شدت 60 تا 85% حداکثر اکسیژن مصرفی ورزش نمودند. پس از اتمام برنامه توانبخشی قلبی، بیماران شرکت کننده تحت تست ورزش و اکوکاردیوگرافی مجدد قرار گرفتند و پرسشنامه DUKE را تکمیل نمودند.نتایج: نتایج تست ورزش نشان داد که حداکثر ظرفیت توانایی عملکردی بیماران بعد از شرکت در برنامه توانبخشی قلبی بصورت معنی داری افزایش یافته است (از 6.70 به 9.92 معادل متابولیکی، (p<0.0001. میزان افزایش این متغیر در بررسی نتایج پرسشنامه DUKE نیز معنی دار بود (p<0.0003). کسر جهشی بیماران در اندازه گیری دستی و اتوماتیک افزایش معنی داری به ترتیب p<0.01 و p<0.05 نشان داده بود. تعداد ضربان قلب و فشارخون سیستولیک بیماران در زمان استراحت بعد از شرکت در برنامه توانبخشی قلبی کاهش معنی داری یافته بود (به ترتیب p=0.003 و (p=0.01 ولی فشار خون دیاستولیک بیماران در زمان استراحت تغییر معنی داری نشان نداد (NS, p=0.6).بحث و تفسیر: در ابتدا بیماران شرکت کننده، هنوز از توانایی عملکردی کافی برای زندگی عادی برخوردار نبودند و در دسته بیماران با ریسک متوسط و بالا (کمتر از 7 معادل متابولیکی) تقسیم بندی می شدند. در حالیکه بعد از شرکت در یک دوره برنامه توانبخشی قلبی، 86.7% از کل بیماران، به کلاس عملکردی درجه یک انجمن قلب نیویورک رسیدند. افزایش کسر جهشی بیماران باعث کاهش معنی دار نارسایی قلبی آنها شد. از اینرو شرکت در برنامه های توانبخشی به بیماران جراحی دریچه ای قلب توصیه می شود.

زمینه و هدف: بیماری عروق کرونر قلب از مهمترین علل مرگ و میر در بیشتر کشورها و از جمله ایران می باشد که منجر به ناتوانی قابل توجه، کاهش کیفیت زندگی و مرگ می گردد. طبق مطالعات انجام شده، توانبخشی قلبی سبب کاهش قابل توجه در میزان مرگ و میر می شود و نقش مهمی در امر پیشگیری ثانویه دارد. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثرات توانبخشی قلبی، بر تحمل جسمی بیماران به دنبال جراحی بای پس عروق کرونر (CABG) انجام شد.روش تحقیق: در این مطالعه که به صورت کارآزمایی بالینی قبل و بعد انجام شد، برنامه های توانبخشی قلبی به مدت دو ماه بر روی 50 بیمار، 6-8 هفته بعد از عمل جراحی CABG انجام شد. متغیر حداکثر ضربان قلب کسب شده و شاخص معادل متابولیسمی (METs) که بیانگر ظرفیت عملکردی بیمار است، قبل و بعد از انجام بازتوانی قلبی مورد بررسی قرار گرفتند. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS (ویرایش 13) و آزمون های آماری مناسب، در سطح معنی داری P<0.05 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: از 50 بیمار مورد بررسی، %72 بیماران مذکر و %28 مونث بودند. در %60 بیماران، ضربان قلبی حداکثر کسب شده بعد از توان بخشی قلبی افزایش یافته بود و در %88 بیماران شاخص METs افزایش نشان داد؛ همچنین، تمایل به ورزش در %28 بیماران افزایش داشت.نتیجه گیری: توانبخشی قلبی اثرات مهمی بر روی ظرفیت ‎های عملکردی بیماران پس از جراحی بای پس عروق کرونر دارد.

زمینه و اهداف: امروزه بیماریهای قلبی - عروقی از علل بسیار شایع مرگ و میر و یکی از عوامل اصلی ایجاد ناتوانی و کسالت در بسیاری از کشورها هستند. اگر چه مداخلات درمانی در سالهای اخیر سبب کاهش مرگ و میر ناشی از بیماریهای قلبی شده اند، هنوز هم خطر بروز این بیماریها در جوامع صنعتی به نحو چشمگیری زیاد است. چون بسیاری از پزشکان بر پیشگیری و نه درمان تاکید دارند، بنابراین برنامه های توانبخشی قلبی و تمرین درمانی به عنوان روشی موثر از نظر اقتصادی، برای نیل به این هدف مطرح هستند.روش بررسی: در این مطالعه، از میان بیمارانی که به مرکز توانبخشی قلبی ارجاع داده شده بودند، 100 بیمار انتخاب شدند. سپس مرحله دوم توانبخشی قلبی، با استفاده از برنامه های تمرینی استاندارد بر روی دستگاه نوار غلتان و دوچرخه ثابت و نیز انجام تمرینات کششی قبل و بعد از شروع برنامه در هر جلسه آغاز شد و به مدت 8 هفته ادامه یافت.یافته ها: پس از توانبخشی قلبی، بهبود قابل ملاحظه ای به صورت افزایش 10 درصدی در METs  نسبت به شروع برنامه مشاهده گردید (P=0.001) همچنین کاهش ضربان قلبی در حال استراحت، درحد متوسط 6 درصد وجود داشت (P=0.008) و افزایش حداکثر ضربان قلب در هنگام بیشترین شدت تمرین (به میزان 18 درصد)، کاهش خفیف فشارخون سیستولیک (به میزان 4 درصد)، کاهش قابل ملاحظه کلسترول تام (به میزان 9 درصد)، کاهش LDL کلسترول (به میزان 6 درصد) و کاهش تری گلیسیریدها (به میزان 13 درصد) بعد از تمرین درمانی در مقایسه با مقادیر قبل از شروع برنامه توانبخشی، مشاهده گردید(p=0.005) . اگر چه دوره تمرین درمانی بر روی سایر مقیاسهای اندازه گیری شده نیز آثاری داشته است، اختلاف آماری واضحی از نظر درصد چربی بدن، فشار خون دیاستولی و قند خون ناشتا قبل و بعد از دوره توانبخشی، وجود نداشت.نتیجه گیری: تمرین درمانی به عنوان یک روش درمانی با تکنولوژی ساده و احتمالا خطر و با هزینه پایین می تواند در کاهش بسیاری از عوامل خطر قبلی موثر باشد و سبب بزگشت سریعتر و موثرتر بیماران پس از بای پس عروق کرونری به زندگی روزمره و فعالیتهای شغلی شود.

مقدمه: مطالعات محدودی از مجموعه تحقیقات توانبخشی قلبی به اهمیت و درصد اجرای کامل فاز یک در زمان بستری در بیمارستان توجه کافی نموده اند. هدف از این مطالعه، بررسی و بحث پیرامون اهمیت و میزان اجرای صحیح برنامه های توانبخشی قلبی فاز یک، در بیمارستان های شهر تهران بوده است.روش کار: تعداد 11 بیمارستان از بین مراکز بیمارستانی دانشگاهی و خصوصی دارای بخش جراحی قلب شهر تهران، به صورت تصادفی جهت انجام این بررسی انتخاب شدند. به منظور تعیین میزان اجرای برنامه های توانبخشی قلبی در این بیمارستان ها از پرسشنامه تهیه شده بر طبق ضوابط انجمن توانبخشی قلب و عروق و تنفس آمریکا برای این منظور استفاده شد. پرسشنامه ها توسط افراد دوره دیده جهت تکمیل توسط مدیر گروه توانبخشی قلبی بیمارستان های مربوطه طی مدت 2 هفته ارسال گردید. پرسشنامه مذکور مشتمل بر ده مورد پرسش تخصصی با امتیازهای متفاوت بوده و به منظور ارزیابی میزان اجرای برنامه های فاز یک توانبخشی قلب و عروق و تنفس استفاده شده است. به منظور تعیین میزان اجرای برنامه های فاز یک توانبخشی قلبی از امتیاز حاصل از نتایج پرسشنامه ها در نرم افزار SPSS استفاده شد.یافته ها: نتایج به دست آمده از تکمیل پرسشنامه های مذکور، دلالت بر این داشت که فقط در حدود 10% از بیمارستان های دارای جراحی قلب، برنامه توانبخشی قلبی فاز یک، به صورت نسبتا جامع در حال انجام بوده است (P=0.07). امتیاز های به دست آمده بسیار پایین تر از حد استاندارد بین المللی بود و در بعضی بیمارستان ها در حد صفر به دست آمد.نتیجه گیری: با توجه به این که رکن برنامه های توانبخشی قلبی، در فاز یک گذاشته می شود و اجرای صحیح آن تاثیر مستقیم بر شرکت بیماران در فازهای بعدی برنامه های توانبخشی قلبی خواهد داشت، توصیه می شود که در طراحی و اجرای این برنامه اهتمام بیشتری صورت پذیرد.

هدف از این تحقیق، مطالعه تاثیر برنامه 8 هفته ای توانبخشی قلبی – عروقی بر کاهش فشارخون مردان مبتلا به پرفشارخونی بود. بدین منظور 20 بیمار مبتلا به پرفشارخونی بیشتر از 140 روی 90 میلی متر جیوه با میانگین وزن 80±10 کیلوگرم، قد 165±5 سانتی متر و سن 45±20 سال در تحقیق حاضر شرکت کردند. بیماران نمونه به صورت تصادفی به دو گروه کنترل و تجربی تقسیم شدند. گروه تجربی در برنامه تمرینی 8 هفته ای، 3 روز در هفته، هر روز 45 دقیقه و با شدت 79-60 درصد ضربان قلب بیشینه شرکت کردند. فشارخون هر دو گروه تجربی و کنترل قبل و بعد از برنامه توانبخشی سنجیده شد. تحقیق نشان داد فشار خون سیستولی و دیاستولی گروه تجربی پس از 8 هفته تمرین در حد معنی داری کاهش یافت (P=0.00) اما در گروه کنترل این کاهش معنی دار نبود (P=0.395, P=0.875).